Reviews

Stalemate Days

Recensie Rootstime

Recensie Keys & Chords

Recensie Concert Monkey

Recensie Johnny’s Garden

Recensie Real Roots Café

Recensie Alt.Country.nl

Recensie Music that Needs Attention

Recensie Written in Music

Old Light

Een greep uit wat anderen ervan vinden:

Altcountry.nl recensie Old Light

Beale Street recensie Old Light

Keys and Chords recensie Old Light

ctrlaltcountry: mits een beetje doorklikken….

Rootsville recensie Old Light

En een hele mooie tweet van Dolf Jansen:

Dolf Jansen‏@Dolfjansen 23 uur23 uur geleden

We rijden in milde regenbui over A2 met prrrachtige liedjes van Ht Roberts #OldLight

HT Roberts au Music Village, Bruxelles, le 16 mai 2013

Le message sonnait: ne pas rester coller avec Abbott and Costello au drink Brosella si tu ne veux rien manquer du lunch-concert de HT Roberts au Music Village.

Une volonté de fer, à midi-quart tu quittes le vaudeville, t’avales un thon piquant, merci madame, et tu rejoins la clique à Isabelle (AB) et Etienne ( Music Village) où Steven, je suis malade, donc de l’eau , t’accueilles en te refilant les prochaines activités de Curieus Schaerbeek ( à noter le 28 mai au DNA, les Screamin’ Rebel Angels)!

Une honte que ce singer-songwriter doué ne jouisse pas d’une renommée égale à son talent, les radios ou la presse encensent de petits crabes de seconde zone et ignorent superbement les trésors nationaux, H T Roberts, Filip de Fleurquin, Jef Mercelis, Bruno Deneckere, Piet Van den Heuvel, Neeka…

HT Roberts ( Herman Temmerman) vient de sortir un neuvième album, auto-fignolé, ‘ Rain Change Fair’.

 En 2009 tu l’avais vu au même endroit défendre ‘Motion/Still’, une révélation, tu te devais d’assister à la performance live devant illustrer ce nouvel épisode des aventures d’Herman in Dreamland.

Isabelle, caustique en cette belle journée ensoleillée, vient présenter le trio: HT Roberts, voice, guitare, banjo, harmonica – Gijs Hollebosch, dobro, mandoline, banjo et Nils De Caster, backings, banjo, violon, mandoline.

Des gars ayant roulé leur bosse: Olla Vogala, Aardvark, Goes en de Gasten, Kris De Bruyne, Lieven Tavernier ou Perry Rose, Elliott Murphy, Bruno Deneckere, Suzanne McDermott, William Souffreau…, mets la ceinture c’est parti pour un voyage de plus d’une heure empruntant des routes ne ressemblant pas forcément à des boulevards!

Suis né dans les années 50, à table, on nous racontait des histoires ayant marqué les imaginations, ‘ Sikorsky

Silhouettes’ traite de la fameuse North Sea flood de 1953, un raz-de-marée gigantesque avait emporté digues et maisons, la Zélande fut la région la plus touchée, la côte belge n’a pas été épargnée.

La force de HT et de ses comparses est de te faire revivre ces douloureux événements au travers d’une histoire familiale.

Un film en noir et blanc, les Polders inondés en toile de fond!

J’ai 17 ans, fin juin, youpie, l’école est finie, en stop vers les ‘Saintes-Maries- De La Mer’ to listen to Paco’s guitar et regarder les chevaux galoper dans les marais.

Nostalgie d’une époque révolue, romantisme adolescent!

Un violon gémissant, ‘ Take it as it comes’, aux sonorités bluegrass et au refrain scandé.

Imagine être sur l’autoroute, tu conduis depuis des heures, il pleut, la nuit est noire, à la TSF, que de la muzak digne du GB, comment garder les paupières ouvertes, glisser un CD dans  le lecteur,…Eric Andersen, Bert Jansch, David Blue…une camionnette noire filant à du 155 km/h te dépasse, tu vois un arc-en-ciel dans la flaque que ses roues projettent vers ton pare-brise….’ Black van’ poésie nocturne au ton récitatif.

Attention chef-d’oeuvre!

‘6×7 mourners’, l’adolescent éternellement amoureux, 40 ans plus tard …I’d love to fall in love again but it would have to be with you…belle déclaration d’amour.

 Jolie romance soulignée par un harmonica Dylan.

Une fois dans ta vie tu dois tomber amoureux d’une Hollandaise, ‘Songs for the lighthouse keeper’, la minute philosophique du set!

Maske, je crois que j’ai oublié d’éteindre dans la cuisine, va vérifier, ma poulette.

La petite revient, papa, j’y vois rien, il fait tout noir…

Les choses simples de la vie ayant inspiré ‘The Light’.

Vive l’été et les filles en mini-jupes, ‘The season of summer dresses’, HT Roberts transformé en David Hamilton.

Flashback, l’étudiant dans son kot, ‘Small Room’, le violon prenant des intonations Scarlet Rivera, époque ‘Desire’ de Bob Dylan. ( ‘Sara’, what a tune!).

‘North Country Stars’, le cercle polaire, est-ce une ligne blanche discontinue?

Fallait que je m’en assure… pas de ligne, quelques poteaux indicateurs, Sydney: 18965 miles, Moscou: 4569 km, Erembodegem: 9876 km.

Une carte postale du Pôle sur fond country.

Oh, un vol d’oies sauvages!

Nils Holgersson?

Non, ‘ Twisted Trails’ , direction le Sud avec les bernaches ou les oies empereurs..I got better things to do than hanging around and feeling blue… Herman, le sage!

Faut que vous retourniez au turbin, pour vous encourager,’ Hold for home’, une polka nerveuse.

 Sans accordéon, ni flon flon, mais crénom, c’était bon!

Rain Change Fair

Telkens wanneer je een nieuwe studioplaat van Ht Roberts beluistert bekruipt je eenzelfde gevoel als wanneer je een kostbare poëziebundel voor de eerste maal open slaat, met dit verschil dat je er de warme sound van een gevoelszanger bij krijgt. Op zijn inmiddels achtste studioalbum hecht Herman T Roberts als vanouds zijn hese gloedvolle stem aan de verhalende poëtische teksten die hij ergens in een huis in Knokke neerschreef met de vogels en wind als inspiratie. Het zijn metaforen die in zijn songteksten vaak opduiken net zoals de zee, de rivier en -symbolisch dan- het immer draaiende levenswiel. Maar ook herinneringen aan bereisde landen, plaatsen en landschappen bevolken zijn songs waarin weemoed, droom en hunker zijn weg lijken te markeren. Instrumenten als banjo, mandoline, dobro, bouzouki, lapsteel en Weissenborn passen uitstekend bij al die stemmingswisselingen en dat weemoedig achteromblikken en dan in het bijzonder de prachtviool van meesterviolist Nils De Caster. Samen met multi-instrumentalist Gijs Hollebosch vormen beiden het muzikantenduo dat Roberts op zijn innerlijke reistocht vergezelt waarin geboorte en afscheid in eenzelfde ademtocht worden bezongen, zoals o.m. in ‘Darling I’.

Roberts’ herinneringen brengen hem naar plekjes overal in de wereld: Zeeland, Parijs, Spanje, Italië, koffiehuizen, een nachtelijke autoroute of momentopnames uit zijn jeugd, zoals het fingerpickende ‘The Light’ of het weemoedige ‘The Season Of Summer Dresses’. In het lyrische songsnoer zitten twee instrumentaaltjes zoals de nostalgische titeltrack met wederom prachtige vioolbegeleiding en het folky ‘Hold For Home’. Het bloedmooie ‘Saintes Maries De La Mer’ is één van de vele hoogtepunten met dat universele verlangen naar de onschuld van je jeugd. De schreiende viool intensifieert de hunker. Ook het ritmische ‘North Country Stars’ blijft als nevelwater aan je huid kleven met telkens een invallend koortje. En het terugblikkende’6×7 Mourners’ met pedalsteel en harmonica heeft iets bluesy. Op het intieme ‘Small Room’ wordt instemmend meegezongen en op ‘Crow On The Towpath’ combineert de Gentse troubadour eigentijdse ballade met mythe en magie.

Ht Roberts is zo’n songschrijver die duizend stemmen in de wind hoort en met gans zijn soul verlangt om elk ervan achterna te gaan. Tegelijk vertoeft hij in dat bedrieglijk kalme vaarwater dat ook songwriters als David Blue, Bert Jansch, Wizz Jones en Eric Taylor zo graag bevaren. De wisselende rijke instrumentatie maakt het songgeheel verrassend avontuurlijk. Beeldtaal en poëzie, vuurtorens en wilde ganzen, zon, regen en sneeuw en een enkele regenboog verrijken nog dit fantasierijk album. Na afloop hou je als extra ook nog een artistiek boekje in je handen met impressionistische foto’s, intimistische jeugd- en reisherinneringen en uiteraard de songteksten zelf als een gebundeld voor altijd geliefd poëzieboekje.

Marcie

http://www.rootstime.be

Country Music Makes Me Cry

Van de Belgische singer-songwriter HT Roberts verschenen tot nu toe 7 cd’s. Country Music Makes Me Cry is zijn achtste. Een bijzondere, want in zijn geheel live opgenomen tijdens een optreden, met bijzondere gasten, in januari van 2012. Op de plaat staan veel nummers uit de beginperiode (vanaf de tweede helft van de jaren ’90) van de uit Gent afkomstige Roberts. Mooi gedaan, de livesetting geeft de zelfgeschreven nummers een zekere pit die ze soms ontberen op de studioalbums. Wat ook bijzonder is, is dat de gasten van die avond een paar nummers van Roberts in een vertaalde versie ten gehore brengen. Lieven Tavernier zingt ‘The Old Pilgrims Road’ b.v als ‘Les Routes de France’ en Bart Stalleart zingt ‘The Wonder’ in het Nederlands (als eh… ‘Het Wonder’). Niet direct essentiële toevoegingen aan het oeuvre van Roberts, maar wel leuk. Zoals deze hele cd leuk is.

 Hugo Vogel, Alt.Country.nl

Als Nederlander ken je de goede singer-songwriters uit Nederland en (Vlaams) België uiteraard allemaal. Dan hoef ik je niets te vertellen over onze Belgische vriend Ht. Roberts (1957), die met zijn achtste CD sinds zijn debuut in 1997, een in januari 2012 in ‘De muze’ te Heise (België) opgenomen liveCD van ruim vijf kwartier, vriend en vijand verrast.

De titel verwijst naar country muziek, maar de muziek van Roberts is op de ze CD mooie, vaak zeer verstilde en indringende akoestische folk. De eerste tien songs zijn alle van de hand van Roberts alleen, nummer elf is geschreven met Nick Jury, daarna komt een drietal coproducties met zijn gasten Lieven Tavernier (‘Les routes de France’), Michel Goossens (‘Ohio brug’) en Bart Stallaert (‘Het wonder’), steeds gezongen door de genoemde gast, om daarna af te sluiten met twee Roberts-originals. Vermeldenswaard is dat de drie nummers van de gasten alle in Engelse vorm staan op het album ‘Acres of time’ uit 2005, te weten resp. ‘The old pilgrim tail’, ‘Ohio bridge’ en ‘The wonder’. De begeleiding kent de meeste specifieke folk/country-instrumenten, alle in Belgische handen. Dus horen we fiddle, dobro, banjo, mandoline, gitaren en ukulele naast staande bas en percussie. Roberts zelf speelt akoestische gitaar, mandoline en 5-snarige banjo. De achtergrondvocalen zijn van multi-stringinstrumentalist Gijs Hollebosch en de dames Gabriela Arnon en Sarah D’hondt.

Deze live-CD is een verrassend mooie, ingetogen folkCD met een enkel experiment, hetgeen een leuke meerwaarde inhoudt. En ook de inbreng van de gasten levert de nodige variatie op. De volgende (studio)-CD komt er in februari aan. Ik heb alvast ingeluisterd naar fragmenten op http://www.ht-roberts.be en dat klinkt heel veelbelovend. Topklasse uit België.

Posted by Fred Schmale, Real Roots Café

Country music makes me cry ……half Belgie heeft het met “The Broken Circle Breakdown” (Vlaamse langspeelfilm van Felix Van Groeningen) aan den lijve mogen ondervinden. Het liefdesverhaal van Elise en Didier (Veerle Baetens en Johan Heldenbergh) kreeg een prima country / bluegrass soundtrack mee als bondgenoot en de verkoop van papieren zakdoekjes overtrof een tijdje die van de popcorn, chips en kartonnen bekers Coca Cola. De belangstelling voor country /americana / roots kwam in een stroomversnelling en plots waren songs als “If I Needed You”, Wayfaring Stranger” en Country in my Genes” niet alleen dagelijks te horen op Radio 1, vanaf 13 januari komt er op onze nationale radiozender elke zondagavond zelfs een heus country / bluegrass programma (Closing Time Country , 23h)  met presentator ….Johan Heldenbergh. Met andere woorden :  “Het Wonder” country in Belgie is  blijkbaar de wereld nog niet uit !

Hopelijk schenkt Johan ook ruime aandacht aan de Belgische singer – songwriters die al jaaaaaaaaaaaaaaaaaaren meedraaien in het genre en jammer genoeg nog veel te weinig op (h)erkenning kunnen rekenen. Ondermeer Lieven Tavernier, Filip de Fleurquin, Bruno Deneckere, JD Fox en HT Roberts mogen beslist niet ontbreken op deze wekelijkse afspraak, de heren hebben vrij recent nog subliem materiaal wereldkundig gemaakt ( zie cd recensies) en good old Herman Temmerman aka HT Roberts doet er met “Country Music Makes Me Cry” nog een live schepje bovenop !

De Muze, Meise (B) was de geschikte locatie om het voornamelijk iets oudere werk van deze Gentse songsmid in te blikken. Vijftien jaar lang timmert de sympathieke songsmid al aan de weg en met momenteel zeven albums op zijn konto (sommigen zijn zelfs uitgegroeid tot heuse collector items) komt HT Roberts nog steeds okselfris voor de dag. Van een vastgeroest imago heeft de man überhaupt geen last , songs als de titeltrack, “Tower of Skyline” en het nog steeds naar de keel grijpend “Helen of Troy” hebben de tand des tijds moeiteloos overleefd. Uiteraard mochten mijn levenslange favorietjes ” Happy Birthday Princess” , “Chilly Autum Daybreak” en “King of the Rooftops” niet ontbreken op dit must have album,  songs die ik net als Bruno Deneckere’s “Blue Sky over Nashville” catalogiseer als uitmuntend Belgisch cultureel, muzikaal erfgoed. “Saints & Outlaws” Gijs Hollebosh, Niels Delvaux, Dirk Naessens, Arne Van Dongen, Gabriela Arnon, Sarah D’ Hondt, Lieven Tavernier, Michel Goessens en Bart Stallaert verleenden hand – en spandiensten op dit memorabel optreden. Country music makes me cry ….met HT Roberts is wenen, of het nu tranen met tuiten, kleine waterlanders of krokodilletranen zijn, heilzaam voor de gezondheid. (SWA)

http://www.bealestreet.be

 

HT. ROBERTS “Country Music Makes Me Cry” (Deep Blue Something / Donor Productions / Bertus)

(4****)

Zeven albums ver ondertussen in z’n solocarrière achtte Ht. Roberts de tijd wel rijp om eens even achterom te kijken. Iets wat hij deed op 14 januari van dit jaar, live op het podium van het “mittlerweile” tot ver in den lande een uitstekende reputatie genietende gemeenschapscentrum de Muze van Meise. Samen met Gijs Hollebosch (dobro, mandoline, weisenborn, akoestische gitaar en slide), Arne Van Dongen (bas), Niels Delvaux (percussie), Dirk Naessens (fiddle, mandoline, banjo en ukelele) en achtergrondzangeressen Gabriela Arnon en Sarah D’hondt waadde hij (zang, akoestische gitaar, banjo en mandoline) toen geduldig doorheen met name zijn al wat oudere werk. Met veel gevoel gunde hij behoorlijk wat ondertussen nog maar moeilijk verkrijgbaar songmateriaal opnieuw een plaatsje onder de zon. En dat volkomen terecht ook! Van “Following The Buffalo” uit ’97 krijgen we zo “Country Music Makes Me Cry”, “Tower City Skyline” en “Helen Of Troy”, van “King Of The Rooftops” uit ’99 “Time” en het titelnummer, van “Second Thoughts” uit 2001 “My Father’s Mansion”, “Turboliner Blues” en “Comfort (Bless The Wild Horses)”, van het ronduit heerlijke “Acres Of Time” uit 2005 “Saints And Outlaws”, “Lou-Ellen” en “Chilly Autumn Daybreak” en van het al even knappe “Fingernail Moon” uit 2007 “Happy Birthday Princess” en “The Maze”. En dan zijn er ook nog de opgemerkte passages van collega’s Lieven Tavernier, Michel Goessens (Aardvark) en Bart Stallaert. Die eigenen zich elk op hun beurt één nummer van Ht. toe. En dat doen ze in respectievelijk het Frans, het Nederlands en het dialect van Evergem. “The Old Pilgrim Trail” wordt in de ronduit vertederende versie van Tavernier zo “Les Routes De France”, Michel Goessens’ dialect-interpretatie van “Ohio Bridge” blijkt titelgewijs letterlijk vertaald tot “Ohio Brug” en ook Bart Stallaerts benadering van “The Wonder” kreeg met “Het Wonder” een niet al te veel afwijkende roepnaam mee. Een heerlijk toetje voor een ook zo al meer dan geslaagd optreden. Een gezellig samenzijn dat Roberts eens te meer profileerde als één van de allerbeste Europese rootsartiesten überhaupt. Een man wiens materiaal eigenlijk gewoon op elke liefhebbersplank naast dat van groten der aarde als een Townes Van Zandt, een Guy Clark of een John Prine thuishoort. Dat na al die jaren nog proberen te ontkennen valt wat ons betreft zo stilaan onder de noemer misplaatste bescheidenheid…

ctrl-alt-country e-zine

———————————

HT ROBERTS – COUNTRY MUSIC MAKES ME CRY

Wie zijn Live optreden op 14 januari 2012 in de Muze te Meise heeft gemist kan alsnog met dit album zijn hart ophalen. Zelfs als je alle zeven cd’s van de songwriter uit het Gentse in je bezit hebt dan blijft het beluisteren van deze songselectie uit zijn vijftien jaar overspannend oeuvre een intens en hernieuwd genoegen. Afgaande op de foto met tienvoudige groet kreeg Roberts tijdens zijn concert in Meise het gezelschap van een aantal uitmuntende muzikanten  waaronder Lieven Tavernier, Michel Goessens en Bart Stallaert, die elk ook een song vertolken. Zo is het in Evergems dialect door Michel Goessens vertolkte ‘Ohio Brug’ een prachtsong mede door de mandoline van Gijs Hollebosch en de viool van Dirk Naessens. Ht Roberts zelf speelt eveneens mandoline, gitaar en banjo terwijl Arne Van Dongen op contrabas en Niels Delvaux op percussie klankvol aansluiten. De contrabas, hemelsmooie viool en de vrouwelijke backing maken van ‘Lou-Ellen’ al direct een van mijn favorieten.

Centraal staat de korrelige stem van Roberts die als vanouds zijn songs in tristesse en melancholie drenkt afgewisseld met sporadisch een countrysong zoals ‘Chilly Autumn Daybreak’ of ‘Saints And Outlaws’. Het passioneel half parlando gezongen en verhalende ‘The Maze’ daarentegen kruipt onder de huid, terwijl de titeltrack met opnieuw die prachtige viool- en mandolinebegeleiding qua emotionele gelaagdheid zich mag voegen tussen dat genre ‘Crazy Heart’ songs waarin immer existentiële onrust huist. Ook zijn ‘Helen Of  Troy’ en ‘King Of The Rooftops’, inmiddels tot klassiekers uitgegroeid, mochten uiteraard niet ontbreken, terwijl ‘Les Routes De France’ gezongen door Lieven Tavernier voor ‘chanson-gewijze’ variatie zorgt. De gastmuzikanten die Roberts vervoegen zijn allen multi-instrumentalisten maar bovenal muzikanten met veel soul die de verstilde songs van Roberts goed aanvoelen.

Om een verstokte fan van het eerste uur te citeren die het concert wèl kon bijwonen: “Ht Roberts is voorzien van een ongeëvenaarde observatiezin en zijn in de taal van Shakespeare en Dylan gedrenkte pen. Om zijn zeg te doen heeft Ht geen overtrokken volume, effect of technisch snufje van doen”. Na beluisteren van de Live songs die allemaal op dat memorabel Muze concert passeerden heb ik slechts één verzuchting. Dat er een nachtelijke ‘Harry Potter’ tram zou bestaan en rijden om nachtelijke muziekliefhebbers naar de exquise folk- en bluesconcerten te voeren en na afloop weer op te halen, dan had ik het muzikale ensemble in levende lijve kunnen aanschouwen en me ter plekke kunnen onderdompelen in de magiërsfeer die de delicate melodische songs van de songsmid immer oproepen.

Marcie

www.rootstime.be

Spirit Level

De creativiteit van de in Oost-Vlaanderen residerende singer-songwriters is blijkbaar een gegevenheid, zo vanzelfsprekend als de opeenvolging van de seizoenen. Tussen hen ook songsmid HT Roberts die in ‘Spirit Level’, – zijn zevende album inmiddels – wederom sfeervolle songs samenbrengt die zowel bij de herfst als de lente passen. Hij exploreert quasi intuïtief wisselende gemoedstemmingen, vaak weemoedige herinneringen maar ook delicate levensvreugde. Mogelijk dat de locatie hiertoe bijdroeg, want het album werd opgenomen in een huis aan zee in de tijdspanne van een vijftal dagen, waar melancholie en mijmering goed gedijen.

Multi-instrumentalist Gijs Hollebosch vergezelt hem op zijn dromerige wandelpaden met mandoline, dobro en lapsteel. Zelf speelt Roberts gitaar en harmonica. De vrouwelijke backingzang van het duo Gabriela Arnon en Sarah D’Hondt doet fris aan als een briesje over de duinenhalmen. Vooral in de zangharmonieën ontroert Gabriela met haar frêle stem, zoals in de song ‘Down To My Last Euro Blues’, dat iets van een afscheid heeft. Gijs’ mandoline naast Roberts’ harmonica lijken beiden meevoelend te troosten. En in het broze ‘Like A Leaf In The Wind’ laat de sopraansax van Mexicaan Luiz Marquez de zwerfbladeren opdwarrelen als in een mythische vlucht.

De zanger/liedschrijver werkt in zijn songs graag met metaforen. Met ‘Brother Wind Sister Rain’ neemt hij een song van Lieven Tavernier over, de enige cover, maar één die bij de eigen gemoedsfeer past. HT Roberts, een kruising tussen Eric Andersen en Townes Van Zandt, is instinctief in de rootsmuziek verankerd, zowel wat de beeldspraak als de melodische ritmes betreft. Het originele ‘Picasso On The Beach’ en ‘The Promised  Land’ geeft hij een countryritme mee, maar het levensmoede ‘The Rest’ over de vergankelijkheid van de tijd en ‘The Cuckoo’, in duet met Gabriela, hebben een bluesy ondertoon met dat intrigerende desolate van oude folksagen.

De zanger met de expressieve stem en de onrustige ziel voegt met zijn jongste sfeeralbum weer een bescheiden meesterwerkje toe aan zijn muzikaal oeuvre, waarin het traditionele en persoonlijke sterk met elkaar verweven zijn. Dank zij het verzorgd bijhorend tekstboekje kan je de songs ook als poëzie lezen. Zo zijn ‘Linoleum Floor’ en het verhalende ‘Aire Des Champs d’Amour’ picturale gedichten waarin het bluesy gevoel overheerst. En het wreed wijze ‘Gone To The Light’ is de ‘trigger’ waardoor dit album vermoedelijk in mijn toptien jaarlijstje zal belanden.

Marcie

www.rootstime.be

————————-

HT ROBERTS: Fingernail Moon

Begin vorig jaar ontvingen wij hier met veel plezier Acres Of Time van de Belgische singer/songwriter H.T. Roberts. Dat was een 4 paardenplaat. Die wordt nu opgevolgd door Fingernail Moon (Misty-music House). De waardering voor die plaat valt wat lager uit. Eerlijk gezegd weet ik niet of hij zoveel minder is dan de vorige omdat ik die persoonlijk niet ken. Wat kan ik wel over deze nieuwe schijf zeggen? Mooie liedjes, doordachte teksten, evenwichtige, ingetogen muzikale omlijsting en een prima produktie. ’t Lijkt dan prima. Het is het gebrek aan variatie dat evenwel aan een hoge waardering in de weg staat. Eerst in track 8, The Drifter, gaat het gezapige tempo dat Fingernail Moon kenmerkt omhoog en wordt de plaat wat pittiger. Het lange nummer The Maze (track 10) is eveneens afwijkend van het voorgaande. Roberts gaat hierin tekeer tegen de “verworvenheden” van de huidige tijd (zonder overigens een oplossing aan te dragen. Maar wie doet dat wel?). Het is vooral muzikaal het meest interessante liedje van deze schijf. Wie een mooie plaat voor later op de avond of voor in de heel vroege morgen wil aanschaffen, kan bij deze degelijke schijf van Roberts terecht. Liefhebbers van b.v. Jeffrey Foucault komen hier ook hun trekken.

Hugo Vogel, AltCountry.NL

————————-

H.T. ROBERTS: FINGERNAIL MOON

De Gentse singersongwriter verraste in het verleden al bijzonder aangenaam met King Of The Rooftops (1999) en Second Toughts (2001). Daarna werd het even angstvallig stil. Twee jaar geleden bevestigde Roberts met Acres Of Time zijn intrinsieke kwaliteiten en op zijn nieuwste trekt de Oostvlaamse troubadour die kwaliteitslijn door. Evenals op de vorige werkstukken hebben we weer een fraai stukje huisvlijt voor ons.

HT bespeelt zowat alle snaarinstrumenten, harmonica en neemt uiteraard de zang en productie voor zijn rekening. Er zijn niet alleen de mooie muziekjes en knappe fingerpicking van hemzelf en zijn reguliere begeleiders, aangevuld worden deze met de fraaie harmony-zang van Bruno Deneckere. Als storyteller moet Roberts helemaal niet onderdoen voor zijn voorgangers uit de Verenigde Staten. Helemaal in de traditie van Woody Guthrie, een prille Dylan en John Prine giet hij alledaagse gebeurtenissen in wonderlijke poëtische structuren enigszins vergelijkbaar met de muzikale erfenis die Townes Van Zandt achterliet.
Zo verhaalt Do Right By Maria het intrieste verhaal van een fabrieksarbeider die niet alleen werkloos wordt maar ook zijn door heimwee verteerde geliefde verliest, die met de baby terugkeert naar haar thuisland. De prachtige song herinnert bij momenten aan het betere werk van Tom Russell. zowel muzikaal als thematisch. Zo valt er in elke song wel wat te beleven voor de aandachtige luisteraar. Wie zich gewoon wil ontspannen kan zich laten meedrijven op de wondermooie akoestische muziek waarin dobro en pedalsteel domineren. Neem bijvoorbeeld het weemoedige Soon The Moon of Woodsmoke. Een intimistisch in melancholie gedrenkt verhaal dat ideaal blijkt om op een winterse avond bij het knetterende haardvuur te degusteren. Fingernail Moon is een wondermooi werkstukje dat ongetwijfeld ook een vaste stek in uw cd-lader verdient.

Cis Van Looy **** Keys and Chords  www.keysandchords.com


————————–

STAGE Magazine juni 2007

HT 20070601 recensie Stage Magazine

————————–

!!! MAZZMUSIKAS HATS OFF: ALL HITS, NO MISSES !!!

H.T. Roberts / Fingernail Moon / Misty Music House 89904 (Bertus)

Op zijn schitterende vorige album Acres Of Time keerde H.T. met zijn hersenspinsels en zielenroerselen terug naar de nestwarmte van zijn familie en zijn vertrouwde omgeving en ook op zijn nieuwste, tot op heden vijfde album, Fingernail Moon, trekt hij deze poëtische lijn mooi door. Roberts is een echte storyteller met het hart van de songwriter die het niet zo op de metropool, met al zijn hedendaagse sociaal-culturele en politieke problemen, begrepen heeft. De natuur en de ‘buiten’, met zijn seizoenen; de zon en de maan; de geborgenheid van de familie, daar draait het bij Roberts allemaal rond en hij wordt tijdens deze egotrip graag en gretig bijgestaan door de beste onder de sessiemuzikanten zoals Gijs Hollebosch (Olla Vogala) magistraal op dobro, mandoline en slide; drummer Niels Delvaux; de Amerikaanse Gabriela Arnon (Ruben Bladés) op piano; Filip Wauters (Admiral Freebee) op pedal steel en vriend Bruno Deneckere die met zijn heerlijk warme stem de harmony vocals verzorgt. Fingernail Moon trekt op gang met Woodsmoke, een rustige ballad die ons vertelt hoe heerlijk het is om een thuis te hebben waar men steeds naar terug kan. Via het iets meer rootsy Nightingale Floors belanden we bij het eerste hoogtepunt Do Right By Maria, een borderline ballad waarin de geest van Warren Zevons Carmelita rondwaart. Het daaropvolgende Massey-Ferguson Blues is nog zo’n prijsbeest, waarin de vergankelijkheid van het leven in de prachtige metafoor ‘Or will we be rusting tractors in the Weeds of Heaven’s Field’ wordt verwoord. De seizoenen worden verheerlijkt in Soon The Moon dat mij heel sterk deed denken aan John Stewarts Last Campaign, terwijl Happy Birthday Princess (waarin een vader zijn jarige dochter van twaalf van op afstand een gelukkige verjaardag wenst) en River Tonight (een slaapliedje voor zijn zoontje) opgedragen zijn aan de jeugd. De plaat bereikt haar hoogtepunt met het uitgesponnen The Maze, een overheerlijke ballad die naar Bob Seegers Turn The Page neigt en waarop alle instrumenten wondermooi samensmelten. Het afsluitende Went To See The Indians ten slotte, vertelt in pure dixielandstijl (en met ‘Vieze Gast’ Pol Segers op tuba) het verhaal van de allerlaatste wild west show van de legendarische Buffalo Bill; een show die heel toevallig in Gent doorging en waaraan AA Gent zijn naam ‘de Buffalo’s’ en zijn ‘indianenkop logo’ dankt! H.T. schrijft (h)eerlijke liedjes die beklijven, blijven rondspoken in je hoofd en je meestal blij gezind maken, dit terwijl klein België niet kan optornen tegen al het Amerikaanse Americana en alt.country geweld. Toch heeft het met deze Roberts en die andere grote, Deneckere, twee grote klasbakken in huis die, net zoals dat kleine ploegske (maar met het grote hart) uit Gent in de hoogste klasse mogen aantreden. Laten we ze koesteren en op handen dragen… en ga vooral ook eens kijken als ze ergens te lande optreden, want het loont meer dan de moeite! Grote Klasse dus en daar is geen letter (en geen noot) van overdreven! (BD)

————————-

CONCERT REVIEW: THURSAY, MARCH 19 – MUSIC VILLAGE BXL

Déjeuner au Music Village en ce jeudi printanier. Pas d’Edouard Manet au programme, mais bien un fabuleux singer/songwriter uit Gent: H T Roberts. La semaine dernière, Isabelle, la responsable programmation de Broodje Brussel, s’était vue obligée d’annuler Marie Koop, la brave dame, en pleine période escapist, est restée au Mexique ou Guatemala et ne désire plus vivre in klein Belgenland …Trop tard pour un vervangact!

Hier midi, geen probleem, Mr Roberts et son band sont au poste! HT vient nous présenter son dernier né, 6 gosses il a pondu ce lapin: ‘ Motion/Still’.

Il commence solo, à la guitare et à l’harmonica: ‘ Gospel Hill’ eerste titel van zijn pasgeboren baby! Pas de doute ,le Gentenaar est de la race des grands songwriters: Elliott Murphy, le Zim, Richard Thompson …Il t’emmène dans son univers de vie calme, d’eau, de prairies … où la technologie est absente. ‘Woodsmoke’ voilà le band : Peter Ryckeboer, (ça existe encore des fermiers plein de blé?), aux keyboards. Tout comme HT, Peter a collaboré à l’album ‘Trouble with Park Avenue’ de Gabriela Arnon. A la contrebasse: Arne Van Dongen, premier prix au Conservatoire, joue aussi bien dans des formations classiques (I Fiamminghi…) que jazz (Diederick Wissels, Eric Vermeulen …) ou des groupes world (Anja Kowalski…), c’est pas lui qui a peint Brigitte Bardot aux yeux d’autruche! Gijs Hollebosch est l’homme à tout faire, hyper doué: guitare, dobro, mandoline. Tu peux le voir avec Lieven Tavernier,Olla Vogala,Mel Dune e.a.

‘Woodsmoke’ ouvre l’album ‘Fingernail Moon’ de 2007….I’ve seen life from a suitcase… nous chante le dichter des choses simples. L’odeur du café fumant le matin, par exemple. Back to the roots, tel est son motto.
‘Queen of the detours’, Gijs à la mandoline, pour ce country track sensible. ‘Slow Moving Rivers’: l’Escaut, la Lys … I was born in the country of slow moving rivers… nostalgique et pictural: l’ombre d’ Emile Claus plane dans le club de jazz. Une slide racée et un piano fragile. Mooi en breekbaar, zeggen ze in Vlaanderen. ‘The Potter’… Her eyes can tell the lover from the liar … magique et délicat. ‘Railroad Man’ Mr Roberts nous rappelle l’historique de la première ligne de chemin de fer en Europe: 1835, le 5 mai: Mechelen-Brussel. Déjà un retard d’une heure sur l’horaire, euh… pas à cause de la SNCB /NMBS … Non le canon prévu pour fêter l’événement ne fonctionnait pas, et c’était pas les saucisses de VDB (Polleke, où est ma pipe, est né en 1919!) qui bouchaient la gueule de Bertha … Un singalong, dont nous fredonnons le chorus avec plaisir. Une intro andalouse pour ‘ Adobe Walls’, un titre profond et atmosphérique, te donnant la kiekebich. Une perle d’émotion! Arthur et Fred se passent un kleenex en reniflant. ‘Dark from Light’ chanson métaphysique. HT est un fantastique créateur de climats sereins. ‘Motion/Still’ une valse pastorale. ‘Massey -Ferguson’ l’histoire d’un vieux tracteur. Le mec a l’habitude d’écrire ses titres le matin en avalant son Douwe- Egberts, sa femme est au turbin. Le soir, il lui dit: j’ai écrit une nouvelle lieke. Aah, ça parle de quoi, demande-t-elle invariablement …D’habitude la réponse est: du sens de la vie, ou un truc de ce style. Elle a tiqué, quand HT lui a parlé d’un tracteur… Evidemment le Massey-Ferguson archaïque est comparé à un coeur en bout de course…. Tu fous HT sur un podium à Nashville et, il n’y aura pas un chat pour te croire si tu leur dis qu’il vient de Ghent, Belgium!
Isabelle lui fait un signe ,plus qu’une ,menneke! ‘Saints & Outlaws’ dring dring dring …Que pasa ? Le Gsm d’un quidam sonne intempestivement , HT arrête de jouer et balance au gars :répond à ton aise ,fieu,we wachten maar! De l’humour,le peï! Il reprend son chant à propos des saints et des hors-la-loi: Johnny Cash , et tous ses potes au paradis des musiciens (Elvis,Hank Williams….)…Elvis is not dead he has just left the building …t’as compris Patrick Ouchène!

Un country rock allègre. That’s it! Un grand monsieur ce petit Roberts! Un bis Deux guitares! Ga maar een Duvel drinken, Peter en Arne! ‘Clear blue mornings’ a slow folksong! Fantastic work!

Michel Preumont

————————-

H.T. ROBERTS@MUSIC VILLAGE BRUSSEL – 19/ 03/09

Eerste warme lentedag, en alhoewel het net nog geen lente is, bestaat dan het risico dat Brusselse ambtenaren liefst de terrasjes opzoeken. Toch zat de ‘Music Village’ aan de Grote Markt behoorlijk vol om singer-songwriter Herman T. Roberts in levende lijve te zien. Want zelfs als je zijn zes cd’s inmiddels in bezit hebt, dan stel je een persoonlijke beluistering eveneens op prijs.

Singer-songwriter HT Roberts zette in als solist met het melancholische ‘Gospel Hill’, een bede bezield met alleen zijn stem, gitaar en harmonica. Deze prachtige song is ook zijn eerste op zijn ‘Motion/Still’ album, zijn zesde en voorlopig laatste. Spijtig genoeg zijn er op dat ogenblik nog wat verlate tapbestellingen wat rumoer meebrengt. Maar vermits de inkom gratis is moet er toch enige winst uit de kassa worden gegenereerd. Geen probleem echter voor Roberts die met zijn bruinhese stem het publiek aan zijn lyrische songs wist te kluisteren. Daarna vervoegden zich ook de instrumentalisten Peter, Arne en Gijs op het podium, allemaal grote namen in de Gentse muziekscène en ver daarbuiten. Gijs Hollebosch met zijn resonator, mandoline en slide techniek hield zich naar gewoonte bescheiden aan de zijlijn, maar toverde niettemin een gevoelvolle sound uit zijn snaarinstrumenten. Ook keyboardspeler Peter Ryckeboer begeleidde geïnspireerd terwijl contrabassist Arne Van Dongen het kwartet vervolledigde. Het eerste hoogtepunt ‘Queen of the Detours’ werd opgevolgd door het onaards mooie ‘Slow Moving Rivers’, beiden uit zijn laatste album. Het kind in Roberts is blijkbaar ongeschonden gebleven, veilig bewaard van in de tijd toen hij zich nog verwonderde over de eerste man op de maan. Meestal leidde hij de song in met een onderhoudende anekdote zoals bij ‘Railroad Man’, over de eerste spoorweglijn tussen Mechelen en Brussel, één uur te laat vertrokken omdat het feestelijk kanonschot niet tijdig wilde afgaan. Surrealistisch België was blijkbaar al in mei 1835 een feit.

Pianist Peter, die nog niet zo lang met Herman samenspeelt, begeleidde inventief, aanvoelend waarheen de zanger naartoe wou. Want HT wijzigt soms intuïtief van toonaard inspelend op het publiek. Tegendraadse Herman onthulde dat hij het liefst ’s morgens schrijft, daarbij het klassieke patroon van het nachtraven schrijven doorbrekend. Tussen alle ginnegappen en grapjes door schakelde hij toch telkens weer over naar de meer droefgeestige songs. Met de blik naar binnen gekeerd zong hij achtereenvolgens ‘Adobe Walls’ en ‘Dark From Light’ alsof hij op zijn beurt een gebed met de wind wou meesturen. Pianoklanken en slidegitaar begeleidden huiveringwekkend mooi. Alhoewel gevoelmens, weet Roberts met zijn ervaring in het clubcircuit ook te entertainen, want bij het trage walsje ‘Motion/Still’ brak weer een mistig zonnetje door. Buiten scheen de zon meer uitbundig. Dus moest er tijdig worden afgesloten om werkverzuim binnen de perken te houden. Op ‘All Our Clear Blue Mornings’ daalde HT nog een laatste keer af naar de diepere lagen in zijn ziel zich bezinnend hoe ’s avonds toch de belangrijkste dingen ongezegd blijven. Tenslotte bracht hij in ‘Saints & Outlaws’ nog een ultieme hulde aan Cash en andere vrijbuiters. Ongetwijfeld voelt HT Roberts zich met hen verwant met zijn ‘dreams of earth and fire’, deze pottenbakker van duurzame beklijvende songs. Medeorganisator Isabelle had bij aanvang HT Roberts geïntroduceerd als één van haar late ontdekking zoals ook de oester, wat bij Roberts de opmerking ontlokte dat hij nog nooit met een oester werd vergeleken. Ik kan hem geruststellen. Waarschijnlijk bedoelde zij de ruwe of zeldzame parel in de schelp verborgen.

Marcie www.rootstime.be

————————-

Bruno DENECKERE & HT ROBERTS / Julie FELIX in De Boerderij te Eine (Oudenaarde) op zaterdag 1 december 2007.

Vol huis voor een interessante avond: enerzijds het hier in De Boerderij te Eine meer dan bekende voorprogramma, maar met een onuitgegeven repertoire, en anderzijds een icoon van de folk en de protestbeweging in sixties en seventies, die daarna, althans hier, een blind spot geworden was en slechts een vervagende, naar wierook geurende herinnering achterliet.

Bruno Deneckere en HT Roberts hielden geen lezing uit hun dit jaar verschenen cd’s, respectievelijk Someday en Fingernail Moon, maar speelden het bewust anders ten aanzien van een publiek dat (voor één keer!) grotendeels vertrouwd is met hun werk. Zo zongen ze elkaars werk of brachten ze nummers die ze live zelden of nooit spelen. Bruno zong HT’s Ohio Bridge en bracht HT Bruno’s Queen Of Dancers, met daar vernuftig een flard Hoyt Axton ingewerkt. Dat gebeurde wel vaker: zo stak HT Under The Boardwalk in zijn Nowhere’s  Ville. HT bracht ook werk uit zijn komende, al zesde solo cd: What It Takes en het innige en innig mooie Rebecca(‘s Eyes), dat klinkt alsof het een eeuwen geleden geschreven traditional is. Het lied voor de bijna en dan toch niet gemiste verjaardag van zijn dochter, Happy Birthday Princess, levert HT een heuse live hit op, zo blijkt bij elk concert opnieuw. Hetzelfde kan gezegd over Nashville waar Bruno wel iets over kwijt kan: ,,Ik weet dat het pretentieus zal klinken…Maar de eerste keer dat ik die song in België speelde, was in Eine’’. Bruno schreef het immers na zijn bezoek aan de hoofdstad van de country, in een motelkamer op weg naar Baton Rouge, en hij speelde de song al diverse malen in de States. Bruno’s krachtige Tell Her I’m Gone sloot de set af, waarna werd afgesloten met Pancho & Lefty, archetypische Townes Van Zandt, enigszins voorspelbaar want voor beiden een held en voorbeeld. Maar het toetje was wel degelijk de eenmalige live uitvoering van The Herald Of Free Enterprise dat Bruno heel lang geleden wel opnam, maar dat nooit op een cd plakte, wegens geen actualiteit meer. Zo bleef dat (a)mazingbare kleinood in de kluizen. Hoeft het gezegd dat het veni, vidi, vici van Gaius Iulius Caesar hier van toepassing was?…

Antoine Légat (12 12 07)

Advertenties